Altan bator

België, Antwerpen -

Ik ben thuis. Echt wel. Ik drink nu misschien wel kopjes Chinese ginseng thee, maar ik maak ook witloofsoep en ik eet terug kaas – Leerdammer en Oud Brugs. Af en toe drink ik een biertje uit Hoegaarden, nu opnieuw gebrouwen waar het altijd werd gebrouwen. De mannen van Jupille blijven het best bij hun Jupiler en hoeven geen water te leveren voor de Vlaamse dorpen, dat hebben ze ondertussen wel geleerd. Dat slikken ze hier kennelijk niet in het noorden boven Brussel. Alles ligt hier ook zo hartstikke communautair gevoelig. De lange tenen zijn zo kwetsbaar en geen kant kiezen wordt ook niet altijd in dank aanvaard. Mag ik niet gewoon Belg zijn, zonder meer? Gooi er nog een Europese vlag bovenop, waarom niet. Maar kom mij niet vertellen, in wat voor wereldtaal dan ook, in welke landstaal er hier moet gevochten en gesplitst worden. Ach, politiek… als ratten in de val volgen verblinde kuddes de sluwe wolven op weg naar een ravijn. ´t Zal wel zo horen in dat sprookje. Laat ze maar doen, ik leef nog lang en gelukkig in mijn manisch-depressieve wereld.

Gelukkig mag ik mezelf meer wel dan niet terugvinden in een kinderfantasie, een toekomstdroom, een ideaal of een herinnering. Zo word ik bijvoorbeeld erg vrolijk van een Mongoolse Olympische zege bij de bantamgewichten in het boksen. De Cubaan verslaan en dan vol dankbaarheid door de knieën gaan zonder al te oude primaatgrimassen. Man man man! Het siert de Mongool, de atleet, de man, de mens tout court.

Morgen brengt de wekker me op tijd en fris naar een nieuw project bij een oude werkgever. Vandaag mag ik nog vrolijk wegvluchten in de gedachte dat ik misschien wel naast Enkhbat heb geposeerd, toen in de luchthaven van Beijing. Misschien ook niet. Ver weg in de Mongoolse steppe wordt straks mijn altan bator, mijn gouden held, met veel eerbetoon door de stadspoorten van Ulaanbaatar gedragen. Hier op een grote markt in een kleinere stad is het popelend wachten op Tia Hellebaut, onze eigenste gouden hoogspringende heldin.

Wat zijn de Olympische Spelen mooi vandaag. Bitterzoet goed. Jacques Rogge van het IOC vond ze ‘exceptional’, zo sprak hij diplomatisch in zijn slottoespraak. Benieuwd wie het nodig acht nog maar eens te gaan struikelen in een interpretatie van dát woord. Het zal me worst wezen. Ik duik morgen in een woordenboek en mijn pen voor een ander doel, de tropische geneeskunde. Waarom ook niet. Een mens moet wat met zijn lange en gelukkige leven…

Dit schreef Sarah op foto's

2 reacties

  • Proficiat Sarah en Kees ,

    We zullen de mooie foto’s missen , maar niet uw geweldige schrijfstijl . je moet ooit eens een boek schrijven hoor !

    Groetjes Rik en Irma

    Dit schreef Rik en Irma op 25 augustus' 08 om 16:40
  • Dag Irma en Rik,
    ‘Het boek schrijven’ staat inderdaad op mijn lange lijst van wat ik nog wil doen…
    Groetjes,
    Sarah

    Dit schreef sarah op 26 augustus' 08 om 05:20