Bei jing huan ying ni.

China, Beijing -

Mijn hoofd voelde erg suf. Vierentwintig uur eerder hoorde ik mijn voordeur in het slot vallen. Toen stond ik hier: met een hoofd als een suikerspinm na een slapeloze nacht, drie films achter de kiezen op een veel te lange vlucht, hier in deze gloednieuwe en muisstille aankomsthal van terminal 3 Beijing luchthaven. Het heeft iets surrealistisch. Volgens mijn gidsje uit 2008 is deze plek nog in aanbouw. Het wordt een van de vele anachronismen op de plattegrond. De kaartenmakers kunnen de bouwmeesters niet bijbenen.Na een opknapdutje ga ik de stad in, even een kijkje nemen op enkele vertrouwde plekken. Toen ik hier drie jaar geleden voor het eerst aankwam was het 1 oktober, de Nationale Feestdag. Duizenden vakantiegangers zwaaiden met vlaggetjes, het was een drukte van jewelste. Nu is het een frisse lenteavond, de laatste toerbussen zijn al vertrokken en het Tienanmenplein ligt er leeg en vredig bij. Giechelende meisjes en jonge koppels poseren bij de iconen van de volksrepubliek. Fotograferen doe je hier vooral met een gsm. De enige camera’s die ik hier bespeur zijn die van de bewaking. Het hele plein wordt nauwkeurig in beeld gebracht. Een herhaling van tankman 1989 is ondenkbaar.

Ik beland in snack street, een populair steegje vol eetkraampjes en waag me aan een eerste culinair avontuur. Niet dat noedels met rundsvlees en een varkenssateetje zo’n uitdaging zijn. Het gevaar schuilt hem eerder in de dubieuze staat van de keukentjes en de oorsprong van het voedsel. Maar het gaat goed en het eten spoelt lekker door met een eerste Tsingtao biertje. Ik bedank echter voor de schorpioen- en zeepaardjessate. De beestjes worden levend op het houtje gespiesd en vechten kronkelend voor hun leven totdat een bestelling ze verlost uit hun nood en hen kokend in het vet het hiernamaals instuurt. Dit is een culinaire uitdaging die ik niet aanga. Uit angst meer nog dan wegens morele bezwaren, dat geef ik toe.

In 2005 was ik nog lichtjes overwelmd door de overdaad aan schreeuwerige lichtreclames in de Wanfujing winkelstraat. Nu kan ik rustig op een bankje gezeten het commerciele kabaal langs me heen laten vloeien. In de One World One Dream olympische winkel vind je alle mogelijke souvenirs met de populaire mascottes erop. Doorheen de hele stad word ik gecharmeerd door deze schattige (daar heb je het al) figuurtjes. Het zijn er vijf, een voor elk element (aarde, water, hout, metaal en vuur) en een voor elke olympische ring. Het begin van de namen van beibei, jingjing en de rest van de vrolijke bende vormt samen bei jing huan ying ni of ‘Beijing heet u welkom’. Zo voelt het ook.

Dag twee word ik vroeg wakker. Ik kan stilletjes in bed blijven liggen om Kees niet wakker te maken, maar plots herinner ik me de prachtige ochtendrituelen in de Chinese parken. Dat wil ik nog eens zien. In het Dongdan park om de hoek wandel ik mezelf een nieuwe dag in en ben ik getuige van de sierlijke, vredige en heilzame qi (levensenergie) die men hier doet vloeien. Een zakenman, de das al om en de aktentas in de aanval, in boommeditatie, oude vrouwtjes in een tai chi ballet, badmintonpluimpjes vliegen in het rond. Het park is een oase van rust terwijl langzaam aan rond de groene long een betonnen machine op volle toeren komt te draaien – een wereldstad ontwaakt. Kees is ondertussen ook opgestaan en we gaan op zoek naar de veelbesproken Bird’s Nest, het nieuwe olympische stadium waar alle atletiekwedstrijden maar ook de openings- en sluitingsceremonie zullen plaatsvinden. Het is een gedurfd ontwerp van een Zwitsers duo en het werd hier warm onthaald. Veel nieuwsgierigen zoeken hun weg naar dit nieuwe gebouw. Al is het maar om van achter een hek en doorheen de bouwwerf een glimps op te vangen van het wonder. De toegangswegen en de aankleding van de omgeving zijn immers nog in volle groei. Het worden nog drukke maanden.

Druk is het ook aan het Zomerpaleis waar toerbussen volcontinu hordes volg-de-vlag -toeristen met identieke petjes uitspuwen. Wij ontsnappen even aan de drukte op een waterfiets, lekker dobberend op Kunming Meer temidden prachtige tempels, sierlijke bruggetjes en een horizon zonder wolkenkrabbers. Op de terugweg in de metro raak ik aan de praat met een koppel uit Beijing. Na de gebruikelijke ‘where are you from’ (Amsterdam en Holland staan duidelijk op de kaart mede dankzij de tulpen, Belgie is vooralsnog onbekend), wil de man graag weten waar we nog allemaal naartoe gaan. Opnieuw totale verbazing bij de vermelding Mongolie (dit is ons namelijk bij de vorige reis ook regelmatig overkomen). Wat kan je in godesnaam gaan doen in een woestenij vol cultuurbarbaren? De man waarschuwt ons dat Chengdu gevaarlijk is en misschien niet de beste bestemming op dit moment. Ik knik een beetje van ‘jaja-ik begrijp’ het omdat ik er vanuit ga dat hij de rellen en de aanwezigheid van grote aantallen Tibetanen in de regio bedoelt. Ik denk nog bij mezelf ‘wat maken ze die Chinezen toch ook allemaal wijs’. Het is pas uren later dat het, ook letterlijk, schokkende nieuws ons bereikt. Sichuan is getroffen door een hevige aardbeving. 12.000 doden staan nu al op de teller. Ik voel ook in mij een schok: uit medeleven, uit onrust rond onze reisplannen, maar ook uit schaamte over mijn vooroordeel tegenover de metroman. Wat maak ik mezelf wel niet wijs?

Dag drie is iets minder rustig ingezet. Mijn geplande wandeling naar het ochtendpark ruil ik voor een zoektocht naar informatie. Morgen zouden we vliegen richting rampgebied, zo’n 400 km boven het epicentrum. De plaatselijke luchthaven is momenteel nog gesloten, de telefoonlijn naar ons hotel aldaar laat het ook afweten. Onzekerheid is troef, maar we zijn gezond en wel…en schrijvende vol hartelust. De writer’s block is genezen. Reizen is kennelijk de remedie bij uitstek.

Dit schreef Sarah op foto's

10 reacties

  • Dag Sarach en Kees, zojuist jullie ervaringen gelezen, met de bijhorende foto’s. Geniet er nog van, we zullen jullie reiservaringen blijven volgen.
    Groetjes, Rik & Irma.

    Dit schreef Irma & Rik op 14 May' 08 om 16:02
  • Pfff. Goeie timing, vrienden. Wij zaten ons hier, in ons nieuwe huissie, al een beetje zorgen te maken of jullie niet toevallig, van alle mogelijke plekken in China, het rampgebied hadden uitgekozen als begin van de reis. Improviseren dus?
    Wellicht kunnen jullie een detour via Amsterdam doen? We hebben nog een boekenkast nodig en de wandkast voor Kiki bevalt perfect!
    Hou ons op de hoogte van de plannen en de route. We zijn benieuwd.

    Dit schreef Vasilis op 17 May' 08 om 20:41
  • Het epicentrum was inderdaad onze geplande bestemming. De hele regio is nu off limits. Eventueel kunnen we eind mei een stuk ten zuiden van Chengdu iets doen. Even afwachten of de stuwdammen het houden. We laten morgen voorlopig onze paardjes per noodhelikopter overvliegen naar Wuyishan ("welcome gorgeous 36-peaks and 9-bend rafting river special scenic"). De gletsjer wordt wat moeilijker, met de 28 graden klein bolletje C hier. We maken er het beste van in ons ***vluchtoord aan zee, hier in Xiamen (Fujian)!

    Dit schreef Sarah op 18 May' 08 om 04:02
  • Hallo Sarah,

    Gelukkig lees ik dat met jullie alles goed gaat.

    Hou ons op de hoogte en tot ziens.

    Dit schreef chris clement op 18 May' 08 om 10:53
  • Een beeld zegt meer dan duizend woorden. Toen ik in Tsechie iets hoorde over een ramp in China viel mijn Yen nog niet, pas toen ik de voorpagina van de Süddeutsche Zeitung zag met een luchtfoto van het rampgebied sloeg mijn tikker over.
    "God, Saar en Kees zitten toch niet onder dat puin".
    Snel een internetconnectie gezocht en met grote blijheid toerke geopend.
    Ben blij dat alles goed gaat met jullie.
    Onze reis was trouwens fantastisch, daarover later meer.
    Ciao ciao
    Grote broer.

    Dit schreef thomas op 18 May' 08 om 12:37
  • Zeg Thomas,
    Om uwe Yen te laten vallen moet je wel in Japan zitten he! Soit, hebben mooie natuur gezien, gaan morgen bamboeraften en overmorgen naar het iets stedelijkere Shanghai. Over en out. Het Internet gaat sluiten. Veel liefs van Sarah en Kees.

    Dit schreef sarah op 20 May' 08 om 15:34
  • Gelukkig lees ik dat met jullie alles goed gaat, en gelukkig niet onder dat puin…..
    Als ik het zo lees uit jouw verhaal, voelt het weer alsof ik alweer daar ben, zoals mijn reis door China vorig jaar, ech sjiek..! en nog naar de Chinese Muur, een pittig wandeltochtje van 28 wachtorens?
    Geniet er nog van, ik zal jullie reiservaringen blijven volgen.
    Groetekes oet mestreech,…en tot jullie volgende bericht..!
    Danny alias Miemie

    Dit schreef miemie op 22 May' 08 om 11:39
  • Hi Sarah en Kees,

    Eindelijk tijd om je even te lezen. Nu kan ik alle vrienden in de Multa geruststellen en op de hoogte brengen (veel groetjes van iedereen). Fijn dat jullie toch een invulling hebben gevonden voor je in duigen gevallen plannen in Szechuan. Stuur binnenkort nog wel een uitgebvreideere mail.
    (Alles ok in het appartement en geen bijzondere post.)

    Liefs, Jopie

    Dit schreef jopie op 22 May' 08 om 14:00
  • Hey Sarah, hey Kees,

    Eindelijk tijd om alles hier eens even op zij te zetten en wat weg te dromen met jullie verslag. Heb al veel aan jullie gedacht daar in het verre oosten en blijf hopen dat er een kans is om Tibet binen te geraken.

    Groetjes,
    Ludo.

    Dit schreef Ludo op 23 May' 08 om 21:06
  • Hey schattjes!!!
    Zo blij dat jullie goed terecht zijn,was al niet op jullie drink geraakt en zat nu echt met schrik op het lijf jullie nooit meer te zien. Goddank is alles ok,buiten de verschrikking van wat die mensen daar nu moeten doorstaan.Algoed dat jullie het reizen onder de knie hebben en een alternatief hebben gevonden.Geniet maar met volle teugen en ik blijf je volgen hoor!
    Hier word de laatste hand geslagen aan het appartementje van Wesley en Leiea,volgend w-e staat de verhuis op het plan en dan…zal ik voor de eerste keer in men leven alleen wonen…
    Tot de volgende meid,dikke kussen,
    Hedwig

    Dit schreef Hedwig op 25 May' 08 om 09:09