Duitsland

Berlijn ABC

Duitsland, Berlijn -

Ampelmann. Berlin. Checkpoint Charlie. Dome. East Side Gallery. Fernsehturm. Graffiti. Holocaustmonument. Intimes Kino. Jüdisches Museum. Kurfürstendamm.  Literaturhaus. Mauer. Neue Synagoge. Oberbaumbrücke.  Potsdamer Platz.  Quellweg. Reichstag. S-Bahn. Tierpark. Under den Linden. Vlooienmarkt. Wurst. XL. Yes! Zoologischer garten.

 

 

Mit Nolleke zum Eiffel

Duitsland, Wittlich -

Er zijn zo van die aanbiedingen die je gewoon niet links kan laten liggen. Drie voor de prijs van één bij chocola bijvoorbeeld. All-you-can-eat buffetten in Moskou, happy hour in Scandinavische pubs, of “Buy once, fly twice!” voor vluchten naar Ulaanbaatar. Niet dat ik die laatste ooit tegenkwam. Die verzin ik in mijn ideale wereld. De aanbieding waar ik het nu over wil hebben betreft een reisje iets dichter bij huis: drie overnachtingen, drie ontbijten, drie drie-gangen diners, toegang tot binnenzwembad met sauna en stoombad in een viersterrenhotel in een dorpje in de Eiffel voor de prijs van 119 euromarken. Nou, waar wacht ik nog op? Op instructies van Nolleke.

Nolleke is onze nieuwe passagier. Zij bepaalt de optimale route, leest de kaart, maakt contact met bovenaardse zendpanelen en… herberekent, herberekent, herberekent onze positie op de aardbol. En dit allemaal in een opgesmukt, drooggezogen Algemeen Beschaafd Hollands met harde g. Heel even maar. Kees vindt al gauw de taalinstellingen van het GPS apparatus en we schakelen zonder schroom over op de zacht g van de Vlaamsche deerne. Nolleke has just left the building.

We negeren drie “keer nu terug” bevelen van de GPS om te gaan tanken en voegen dan in op de Ring richting stoombad. Zonder moderne technologie zou deze rit ook wel lukken, kennelijk moeten we alleen de nummers E313 en E42 volgen tot bijna aan de rode loper van de viersterrendeur. Maar goed, het sterkt je vertrouwen te horen “rijd nu 124 kilometer rechtdoor”. Al mis je een stukje couleur locale die hoort bij het vragen van de weg aan een inboorling die in tongen spreekt. We laten ons leiden, voegen op gestelde afstanden in, nemen op vastgelegde coördinaten de uitrit en bereiken zo onze bestemming: Wittlich, een dorpje in de Eiffel vlakbij de Moezel, 271 km weg van A.

Ik inspecteer met een kritische blik de kamer en stoot al gauw op de afwezigheid van een ligbad, een frigo, een kluisje en een waterkoker met thee en koffie. Er is wel een klein balkonnetje met zicht op… nou ja, de rotondes en supermarkten van Wittlich. Niet getreurd, er is het binnenzwembad met sauna en stoombad en we hebben een reisgidsje met wel dertig dagtochten op zak. We kiezen voor een wandeling van tien kilometer door het natuurgebied Dortebachtal bij Klotten, zo’n uurtje rijden van Wittlich. Het busje trotseert in tweede versnelling aan twintig per uur de vele haarspeldbochten en de remmen zijn druk in de weer bij afdalingen van zestien graden. We bereiken zonder kleerscheuren het vertrekpunt van de wandeling. De tocht brengt ons langs een dappere poging tot korenvelden en bossen op een uitgestrekte hoogvlakte. Geel, groen en blauw zijn de kleuren van de dag. Drie uur en een stel verzuurde kuitspieren later rijden we langs de kronkelende oever van de Moezel naar Bernkastel-Kues voor het verplichte wijnshoppen. We gaan voor de halbtrocken en spätlese, de half-droge en rijpere variëteit van de witte streekwijn. Kees spoelt de keel met een Bitburger – Bitte ein bit! – en dan gaat het richting Wittlich voor een welverdiende duik in het zwembad, de hitte van de sauna en de luie ligstoel met een boekje.

Op zondag kiezen we voor een wandeling langs de vulkaankraters bij Schalkenmehren. De tocht brengt ons langs kratermeren, groene heuvels en Nordic walkers. Onze ongeoefende spieren zeuren zachtjes. Bij het Schalkenmehrener Maare luidt de klok van een kapelletje. De zestigplussers van de naburige dorpen schuifelen gedwee ten dienst. Beelden uit Das weisse Band doemen op. De Eiffelatheïst is hier ver zoek. En God straft onmiddellijk: donkere wolken brengen een fikse regenbui onze kant op. Kort maar krachtig. Een half uurtje later zitten we op een zonnig terrasje met een genadige Bitburger.

We sluiten het Eiffelavontuur af met een volgeladen supermarktkarretje. Braadworsten en nog meer Riesling vergezellen ons terug naar A. De kuitspieren zijn moe maar voldaan.

Moezelen

Duitsland, Irrel -

Er was iets mis met Duitsland. Ik ging als kind met de camper de mooiste landschappen door. Frankrijk, Nederland, Luxemburg. Maar nooit naar Duitsland. Er werd over Duitsers gepraat alsof het nog een beetje oorlog was. Alsof ze allemaal een beetje schuldig waren aan de dood van opa. Er was duidelijk iets mis met Duitsland. Het heeft moeten duren tot november van dit jaar dat ik er, ondertussen met een eigen campertje, op ontdekking ging. De atlas valt open op de Moezel.

De bladeren vallen in de mooiste kleuren van de bomen. Ik vind de herfst meestal maar nat en grijs. Dat komt omdat ik in een stad woon. De herfst in een bos daarentegen, geeft een prachtig kleurenpalet. Het is een beetje mistig. De rotsen doemen op in de meest grillige formaties. We kruipen door de Duivelskloof in het bos rond Irrel, slurpen hete choco en rapen oranje bladeren voor een plakboek wat er nooit van komt.

In Trier wil ik perse naar de dom. Ik heb iets met kerken, maar niets met religie. Ik hou van de stilte die er heerst, de kaarsjes, de lichtinval. Een mentaal wellnesscentrum. Zoiets. De bloedende Christus en zijn eeuwig jankende moeder moet je er dan maar bijnemen. Wat is het eigenlijk allemaal schijnheilig. Wat een bloed, zweet en tranen werden er toch in deze bouwsels gestopt om iets te eren wat binnenin al lang zoek was. Een beginnend protest wordt in de kiem gesmoord met glaasjes Riesling en een knapperige worst aan een kraampje op het plein. Moderne winkels in oude vakwerkhuizen. Het Hans und Gretel gevoel komt opzetten. Gotische letters sieren de etalages en hangborden. Je stapt terug in een tijd van koetsen.

We rijden langs de Moezel die zich in duizend bochten wringt omgeven door steile hellingen vol wijngaarden. De oogst is al binnen, maar de heuvels staan er nog groen bij. Heel mooi allemaal en erg mistig. Elk dorpje heeft wel een Wohnmobilstellplatz aan de oever van de rivier. Even een paar Euromarken geven aan de Frau in het straatje om de hoek en je kan er overnachten. We zijn nog maar eens de kleinste camper van de kudde. Zonder schotelantenne.

In Bernkastel-Kues stap je net een sprookje binnen. Vakwerkhuisjes tieren welig. Sommige groot en statig, andere als voor een dwerg. Het heeft wel een erg groot knusheidsgehalte allemaal. De gebroeders Grimm hebben hier een kluif aan. We doen ons tegoed aan nog meer Riesling en de obligate schnitzel en dan gaat het terug richting thuisfront. Er is niets mis met Duitsland. En opa? Dat was de oorlog en die is overal even ziek.