Egypte

Zonnekuren

Egypte, Hurghada -

Vakantiekriebels. Ik heb ze telkens weer. Die aangename spanning, het hart gaat net iets sneller slaan. Er is een nieuw avontuur op til en het is weer tijd voor lijstjes maken, grasduinen in reisgidsen. Koffertje inpakken en vouwen. Koffertje uitpakken. Koffertje terug inpakken en proppen dan maar. Vakantiekriebels dus. Maar deze keer was het anders. Heel anders…

Ik vertrok uit een zwaarbewaakte canvastent met scanners. De vertrekhal was er niet meer. Mijn vertrekhal. Boem! Gewoon aan diggelen in een bloedbad in een daad van blinde haat. Een kamikazeterrorist heet nu zo iemand in de media. Ik kan me vergissen maar ik woon niet in Japan en het is geen Tweede Wereldoorlog. Noem de dingen gewoon wat ze zijn. Een terrorist. Volgens mij droeg hij een bomgordel en heeft hij zichzelf en een hoop vakantiekriebels in Zaventem naar de verdoemenis geholpen. Die hadden we moeten zien aankomen hoor je sommige mensen zeggen. Ik dus door de feesttent naar het vliegtuig. Het vliegtuig met bestemming moslimland. Ben je gek, zou je dat wel doen, misschien niet de beste timing…. blablabla. Hier en daar kreeg ik gefronste wenkbrauwen te verwerken. Mensen met angst denk ik dan. Dat, of ik ben naïef. Vijf uur en een rustige vlucht later land ik in Hurghada, Egypte waar Shams me met open armen ontvangt.

We bezoeken Mini Egypt Park, een openluchtcatalogus van de bezienswaardigheden van Egypte. We varen een stuk de zee in op zoek naar dolfijnen die zich vandaag helaas niet tonen. Al snorkelend ontdekken we de veelkleurige bewoners van het koraalrif. We hangen vaak op het strand, simpelweg genietend van de weldaad van de zon. Wat een salamander kan, kunnen wij ook. Simpelweg genieten van de zon.

De ‘woestijnvos’ is de bijnaam van de gids die ons naar een oase loodst in de buurt van een Bedoeïenendorpje in de woestijn. Dankzij een ondergrondse bron in een ravijn wordt het dorp, na de bouw van een put, voorzien van water. ’s Avonds krijgen we heerlijke gerechten voorgeschoteld. Maar eerst zijn we getuige van een prachtige zonsondergang.

Een verblijf in Egypte zou niet compleet zijn zonder een bezoek aan de soek . Hier vinden we verse groenten en fruit voor een spotprijs. We keuvelen onze avonden tot een eind op terrasjes met heerlijke lassi’s.

De avond van mijn vertrek brengt Shams me naar de luchthaven. Er mag niet geparkeerd worden. Een snelle kiss and ride wordt toegestaan. Ik en mijn tas gaan vier keer door de scanners. Na het luchtruim wacht mij de feesttent. Waar niets te vieren valt.

De maan van Egypte

Egypte, Hurghada -

Ik was weer eens toe aan een streepje zon en een hoekje strand. Het toeval wilt dat mijn vriendin Shams in Hurghada een bed & breakfast runt. Ik dus richting Egypte. Ik was voordien al één keer in Afrika, maar die uitstap heeft zich -schandalig genoeg- volledig afgespeeld binnen de muren van een Tunesisch all-in complex. Dat zou ik nu wel eens anders doen! Shams is de ultieme multitasker. Naast de bed & breakfast runnen, is ze ook reisleidster, lerares Nederlands en autosjacheraar. Een uitstap naar de culturele schatten van Egypte zat er dus zeker in… en kondigde zich zeer snel aan. Ik landde in Hurghada rond tien uur ’s avonds en de bus naar Luxor zou om vier uur ’s ochtends al vertrekken. Dat is ook het uur dat de loeiharde luidsprekers van de minaretten het ochtendgebed aankondigen. Een klagerig gezang vult de straten.

In november 1997 pleegde een stelletje moslimfundamentalisten een terroristische aanslag aan de . Er vielen 62 doden. Het toerisme in Egypte kende een historisch dieptepunt en om het tij te keren werden konvooien georganiseerd. De bussen naar eenzelfde bestemming komen bijeen op een grote parking en rijden vanaf daar in konvooi naar de toeristische trekpleisters. Voor- en achteraan rijden politiewagens en onderweg worden de zijwegen afgesloten voor alle verkeer. Omdat het een veiligere, maar ook een snellere manier van transport is gebleken, werd deze methode aangehouden, ook in tijden van verminderde terroristische dreiging. Je komt dus met zo’n 80 – in het hoogseizoen 200- bussen tegelijk aan de site aan. Door de plaatselijke autoriteiten wordt besloten wie eerst waar naartoe gaat. Op die manier zit je nooit opgezadeld met te grote concentraties bezoekers op één plek. Het doet allemaal een beetje raar aan, maar eigenlijk is het wel praktisch.

Het verbaast me hoe goed de monumenten bewaard zijn gebleven. De tempel van Amon in Karnak is zo goed als intact, op het dak na. Ook de hiërogliefen en steenkunst hebben de tand des tijds goed doorstaan. Ik daarentegen smelt als sneeuw voor de zon. Ik ben ondertussen al toe aan mijn derde liter water en ga puffend op zoek naar een centimeter schaduw. De zon is onverbiddelijk. Wanneer we rond het middaguur de Vallei der Koningen binnenrijden staat het kwik op 57°C. Een hoofddoek is dan geen overbodige luxe. Het is in deze vallei dat Howard Carter – eerder toevallig – de graftombe van Toetanchamon, Egypte’s beroemdste farao, gevonden heeft. Omdat de pyramiden bij Caïro werden geplunderd door grafrovers, werd besloten om de farao’s een laatste rustplaats te geven in ondergrondse graftombes in de woestijn. Ze zouden meer gecamoufleerd zijn. Helaas werden ook hier vele schatten weggekaapt. Een smalle steile trap naar beneden brengt je in de grafkamer. Prachtige hiërogliefen en muurschilderingen sieren de muren en plafonds. Een gigantische sarcofaag beeldt de farao uit die vredig met gekruiste armen, de levenssleutel in de handen, zijn overtocht naar het hiernamaals afwacht. Mijn overtocht is iets minder spectaculair. Met een sierlijk bootje steken we de Nijl over in Luxor.

Shams woont in het oude deel van Hurghada. Waar de hotelcomplexen niet overheersend zijn, waar ook nog Egyptenaren wonen, waar het nog gezellig kuieren is in de winkelstraatjes en de souk. Omdat zij ondertussen toch al een jaartje in Hurghada woont, spreekt Shams al een aardig mondje Arabisch. Dat komt goed van pas bij het winkelen. We worden niet aangeklampt bij de souvenirwinkels, laten de astronomische bedragen met een grijnslach de revue passeren en komen thuis met drie dagen eten en drinken voor 12 Euro. Geniaal!

Op vrijdag trekken we per jeep de woestijn in, bij de Red Sea Mountains. Het reisbureau heeft hier telescopen geplaatst. Om het kwetsbare materiaal niet steeds af- en aan te voeren, blijft het op deze plek. Daarom werd een groep Bedoeïners gevraagd of ze hier een nederzetting wilden starten. Als een soort expo-dorpje ben je getuige van het traditionele broodbakken. Je krijgt een rondleiding door de apotheek die met behulp van de natuurlijke rijkdommen van de woestijn een arsenaal aan medicijnen levert. Ook wordt er een ritje op de kameel aangeboden. De dag loopt langzaam op z’n einde en de bergen geven een prachtig kleurenpalet prijs in het licht van de ondergaande zon. Ook na de zonsondergang blijft er een mysterieus licht hangen in de woestijnvallei. De telescopen worden opgesteld. We kijken naar de ringen van Saturnus, de rood-blauwe nevel rond een ster, de heldere sterrenbeelden… ik word er stil van. En dan is de maan aan de beurt en word ik stiller dan stil…