De verwondering

Mongolië, Khovd -

Het valt me op dat ik minder drang voel opwellen om een stuk te schrijven hier in Mongolie dan bijvoorbeeld het geval was in China. Wanneer ik terugblik op de schrijfselen in Toerke, dan waren het toch vooral gevoelens van verbazing, verrassing, onrecht of absurditeit die me hadden aangezet tot het neerpennen van een situatie. Hier, onderweg in het midden van een woeste natuur, met rond mij ongelofelijk weinig mensgemaakte dingen, voel ik geen onrust of onevenwicht. Het plaatje past. Als ik al iets voel wat inspireert, dan is het vooral de verwondering.

De verwondering dat een landschap zo wijds kan aanvoelen en wat dat met me doet. Dat ik 360 graden rond me minstens 50 km verderop kan kijken. Ik kan uit een wolk een regenstroom zien zakken die wel 50 km verderop op de aardkorst neerplenst. Als ik dat vertaal naar het uitzicht wat ik thuis heb, dan zou ik het vanuit mijn huisje in Antwerpen kunnen zien regenen boven Brussel. Maar dat kan niet. Vanuit mijn huisje in Antwerpen zie ik vooral de overkant van de straat, de muren van de buren.

Het voelt hier zo heerlijk leeg. Al is het dat natuurlijk verre van: overal rond mij zijn er heuvels, bergen, rivieren, af en toe een meer en grote kuddes. Bij de kudde hoort een witte stip in het landschap, een ger, waar nomaden wonen bij een, vaak magere, bron van water. En toch voelt het leeg, omdat het me niet stoort. Er is geen geraas van auto’s op de boulevard, geen gerammel van de tram op de kasseien, geen gekmakend getoeter van een ongeduldige, opgejaagde ochtendspits. Hier heerst de stilte. Al is het natuurlijk verre van stil: de vogeltjes tsjierpen, de vliegen zoemen, geitjes gaan van “meimei”, yaks knorren, de beekjes kabbelen. En toch voelt het stil, omdat het me niet stoort.

Hier kan ik plaats maken voor de verwondering. Me klein en kwetsbaar voelen in de grootsheid van een prachtige hoogvlakte. Klein en kwetsbaar, maar wel een deel van dit alles omdat in dit alles niets me stoort. Ik dein mee met de zachtaardige grillen van de natuur, voel me een met de steen onder mijn lijf. Ik zit lekker op een steen, in het zonnetje, een beetje te kijken in het rond. De muren die mijn uitzicht beperken, bestaan alleen nog in mijn hoofd. Ik wil ze slopen, steen voor steen.

Dit schreef Sarah op foto's

3 reacties

  • Indrukwekkend…en mooi beschreven. Ik wil ook de yaks horen knorren!

    Dit schreef Kittekat op 31 juli' 08 om 20:34
  • Een pracht verhaal,….net alsof ik een boek lees en niet meer wil ophouden met lezen…So I Say: "keep on writing"

    Dit schreef Miemie op 1 augustus' 08 om 07:20
  • Beste Sarah en Kees,
    We hebben jullie " De verwondering " uit Mongolië gelezen, we hebben aan jullie gedacht, daar er vandaag maansverduistering was, en ’n 35 tal mensen uit Vlaanderen dit in Mongolië zijn gaan bekijken.
    ( dit komt uit het TV nieuws ) een beetje nieuws van hieruit: de laatste dagen is het hier zeer warm, gisteren iets boven de 30 º C.
    Warme groetjes, Irma & Rik.