eclipsbril

België, Antwerpen -

eclipsbril

Dat ik terug op stap zou gaan stond buiten kijf. Daarvoor heb ik ook een vaste baan laten schieten. Ik heb even geflirt met de idee van een roadtrip door Australië, een trektocht door Nieuw-Zeeland of een culturele verkenning van Indonesië, maar uiteindelijk heeft de zoete nasmaak van Mongolië mij doen hunkeren naar meer. In die quasi oneindig uitgestrekte steppe en het desolate woestijnlandschap van het schaars bevolkte land van nomaden voelde ik me verbonden, verbonden met de aarde onder mijn voeten en de lucht boven mijn hoofd. Daar kon ik gelukkig zijn met alles zoals het is, al heeft dat voor mij meer te maken met het onderweg zijn, waar dan ook. Het wordt dus Mongolië.

Het is van oktober 2005 geleden dat ik het Dickey Weeshuis in Lhasa, Tibet binnen stapte. Ik kwam, ik zag en ik gaf me over. Ik stapte er buiten met de belofte iets te doen om te helpen. Sindsdien is er een website, werden er verschillende benefietacties georganiseerd en wordt er regelmatig over en weer gemaild met het weeshuis. Ik vraag me af hoe het me ze gaat, of de centen in de juiste handen terechtkomen en goed worden beheerd. Daarom moet ook Lhasa in het reisplan worden opgenomen. En dan komt al gauw China op de proppen, want hoe geraak je anders in Tibet zonder dure pakketreis? En waarom dan niet een stukje China verkennen wanneer ik Tibet weer buiten moet?

Mijn reiservaring met China is een hectische aaneensluiting van citytrips en dagenlange treinreizen. Ik nam vooral de vervuiling, de wreedheid van de Grote Sprong Voorwaarts en de allesvertrappelende Glorieuze Eenmaking van het Moederland mee in mijn herinnering. Ik ging nooit naar het platteland, zag nooit de zon ondergaan bij gigantische rijstterrassen en voer nooit langs de karstbergen. China verdient een tweede kans. Ik ga fietsen langs een meer, paardrijden naar een gletsjer, wandelen door een ravijn en thee drinken in de dorpjes. En in Beijing ga ik de pre-Olympische koorts meemaken. Er mag niet meer gespuwd worden, de afval moet in de vuilnisbak en elke 11e van de maand repeteren ze Aanschuifdag. Dan moet je bij de bushalte, het treinstation of het loket aanschuiven in de rij en netjes je beurt afwachten. Geloof me, dit is doorgaans niet de normale gang van zaken daar.

Met een beetje geluk vertrek ik op Aanschuifdag in juni vanuit het Beijing treinstation naar Ulaanbaatar, de hoofdstad van Mongolië. En daar houdt het plannen op. Dan laat ik mijn agenda los, stap ik in de jeep en word ik de verwesterde nomade. Er staat dan nog één afspraak in mijn boekje: “1 augustus 2008, Altai-gebergte. Totale zonsverduistering. Memo: eclipsbril”.

Dit schreef Sarah op foto's