Hooitietjes

Rusland, Irkutsk -

Op woensdagavond 21:30 ga je aan boord van een trein in Moskou en op maandagochtend 8:00 sta je 6.304 km verder in Ulaanbataar, lichtjes gehypnotizeerd door de spoorcadans, suf gewiegd op de rijdende markt. Want dat is het eigenlijk. Behalve de coupés 1e klas en enkele 2e klas toeristen zijn de passagiers allemaal Mongoolse handelaars. Bij elke stop proberen ze op het perron of vanuit het raam de in bulk aangekochte jeansbroeken, jasjes van plastieken vee, synthetische truitjes, handtasjes en sportschoenen aan de man te brengen. Vaak ontaardt dit in een chaos op het perron. Een troep krioelende mensen die keuren, passen, draaien, keren en zich haasten tot de laatsten de reling van de treindeur vastgrijpen en zich de trein, reeds in draf, ophijsen in cowboystijl.

Waar deze zwarte markt dichtbij Moskou nog wordt toegelaten, ontwikkelt er zich naarmate we oostwaarts reizen een kat-en-muis spelletje tussen de handelaars en de Russische spoorwegpolitie. Kleren verdwijnen terug achter het raam of in de zak onder de norse blik van een agent, om even snel weer op te duiken zodra die zijn rug heeft gekeerd. En het hele dorp lijkt te hunkeren naar datzelfde jasje, datzelfde truitje. Waarschijnlijk moeten dit voor hen echt wel koopjes zijn, want volgens mij rijden we niet bepaald door het meest kapitaalkrachtige streepje aardbol. Wanneer de gewone reizigers wel de trein af mogen – soms staat de markt gewoon in de weg – dan kunnen we even de benen strekken, een peukje doen en een voorraadje vers of Baltika inslaan aan een kiosk.

Het landschap verandert hier en daar een tintje, een fractie van een kleurschakering op een anders vrij monotoon kleurenpalet. De Kalmthoutse heide, maar dan heel heel groot. En af en toe word je helemaal euforisch van een nieuw detail aan de horizon: een eenzame motorrijder temidden een steppenzee, een hooitietje, een boer op het veld. Je vult je dagen in je twee bij twee met lezen, spelletjes spelen, verkijken, slapen, snoezen, dutten, tukken en schrijven. En met de onvermijdelijke Vodkaverbroedering bij de noorderburen (ja, allemaal Nederlanders).

Dit schreef Sarah op foto's