Oevers

België, Antwerpen -

Vrijdag was het 1 mei, maar het voelde aan als een zondag. Ook zaterdag voelde aan als een zondag. En een zondag is al even niet meer wat het was. Kerken geven niet thuis. Er worden geen toetjes gegeten bij de schoonfamilie. Bezoek is een pralinedoosje op een vensterbank, een boodschappentas op een deurmat, een blauwe handschoenvinger aan de deurbel, bloemen schenk je digitaal. Contactloos is de nieuwe verbinding. Social distancing gunnen we beleefd of dwingen we fronsend af. Blikken kruisen elkaar niet meer. We fleuren even op bij het toevallig weerzien van een bekende tijdens een alibi-uitje naar een essentiële winkel op jacht naar troostvoer en toiletpapier. We knikken nauwelijks nog naar vreemden. Het is eerder een snel inschatten of de ander wel ‘goed bezig’ is. Is dat groepje in het park wel echt één gezin?

In ons hoofd tellen we anderhalvemeters, we volgen plichtsbewust de stickers, pijlen en lijnen van het epidemiologisch verantwoord gareel. We kunnen de De Cijfers niet schatten of bevatten. Ze zijn letterlijk niet tastbaar. We zien geen doden, we nemen niet echt afscheid. We zoeken niet naar oorzaak en gevolg. We wassen de auto atypisch op dinsdag en de handen volcontinu tot kloven toe. We maaien het gras op vreemde uren of helemaal niet. Het haar groeit alle kanten op, waarom nog wieden? We klikspanen geërgerd onze feestelijke buren. Of spannen met een hele wijk vredevol samen met oude witte lakens, hartjes en beren. Emojis zijn de nieuwe leestekens. Het sociaal adequaat applaus om klokslag acht ebt langzaam weg en wacht allicht een stille dood. Wie herinnert zich straks nog de witte woede? Wordt de stem van de burger – die nu doet wat moet – later weer louter een echo in dovemansoren? Of blijft hij de eeuwige held?

Ondertussen blijft de Belg met zijn baksteen in de maag niet op zijn honger zitten. Het naarstig gespaarde huisje-tuintje mag af. De doe-het-zelvers- kunnen terug aan de slag. En even later ook de groene vingers. Er wordt ijverig geboord, gehamerd, gelijmd en verpot. Geheuld en gezeuld met zolder- en keldertroep richting containerpark. Telewerkers zuchten, ze hadden het stiller op kantoor. En na het journaal, de verveelde konten in de sofa, wordt er een bergje gezeurd en gezaagd. Het internetdak lekt en het regent pijpenstelen fake news, complottheorieën, doemscenario’s en lukraak gevloek. We ontsmetten nauwgezet de winkelkar en spuwen gal waar het kan. Een gezonde portie boerenverstand kan er nauwelijks tegenop. Ja, lieve mensen, het is zover. Het coronatijdperk is aangebroken. Antwerpen zit in lockdown. De neanderthaler in ons schiet wakker: vechten of vluchten.

Maar vluchten kan niet meer. Toestellen staan vleugellam stof te vergaren aan lege terminals. De landsgrenzen zijn opnieuw meer dan louter lijnen op een wereldkaart. Mijn reispas lijkt plots een nutteloos hebbeding, een souvenir uit vrije tijden. Een melancholie met een houdsbaarheidsdatum die het allicht overschrijden zal. De visastempels gaan op stal, de inkt droogt. Het paspoort raakt niet vol. Het bezorgt de wanderlusteling in mij een kleine krop in de keel. Maar het is ook een tijd van reflectie, van terugblikken en vooruit zien. Ik durf te vragen: heb ik vrolijk globetrottend al die jaren zelf niet bijgedragen aan het optimaliseren van een biotoop voor dit virus? Ook voor mij werden bossen gehakt, bubbelkredieten verleend, rivieren gedamd, olievelden ontgonnen, de dieren willens nillens dichter bij de mens gedwongen. Ik kan niet anders dan soms stil te staan bij het feit: dit hebben we aan onszelf te danken. Aan hoe wij, als mensheid, de Aarde hebben trachten te kneden en manipuleren naar onze beste wensen en kwaadste grillen. Hoe wij onszelf het epicentrum van een levenscyclus durfden wanen. Karma is one hell of a bitch.

De prachtige Antwerpse stationshal mist de gezellige drukte van een trein toeristen. Op terrasjes lopen de stoelen van stapel. Toch, het bier is niet op. De laatste klant zwalpt naar clandestiene fuiven. Grensoverschrijdend in elke betekenis van het woord. De ver-van-mijn-bed-show in Wuhan kwam met rasse schreden als een genadeloze Tirolerlawine over de stad heen gerold. We werden gepakt in snelheid, ongeloof en hoogmoed. Covid-19 ontpopte zich tot een globale corona. Eerst als een schijnbaar – veeg maar onder de mat- banaal griepje. Een beetje viroloog zag de bui al hangen. De engel des doods zou ook hier, ver weg van patient zero, de plak zwaaien. En hoe.

Nu ratelen we curves, speculeren we exitplannen en bombarderen we instanties en leiders met vragen over de FAQ FAQ FAQ. We willen duiding. En kijk: daar vallen plots grote woorden en davert het verdict: pandemie. We zitten met zijn allen in hetzelfde schuitje. Maar is dat echt wat we voelen – hetzelfde schuitje? Zijn we solidair of is het – des mensen – ieder voor zich? Darwin heeft er vast een antwoord op. Of Machiavelli. Of Kapitein Iglo, wat maakt het uit? Creatief ondernemen wordt nu verplichte leerstof. Het leven gaat door en zo hoort het ook.

Zo hoort het ook om er te zijn voor elkaar wanneer het kan. En op 1 mei kon ik het. Beurtelings meiklokjes toevertrouwen aan de Schelde, ‘Schol!’ zeggen voor iemand die veel te jong en tergend snel moest heengaan. Even stilstaan bij een dag dat een vader het leven liet en zijn dochter geboren werd. De Dag van de Arbeid was een soort zondag. Om dan weer op te staan en door te gaan. Langs waanzinnige curves terug naar de stille poëzie.

Het leven is een haiku. Alles komt terug. Op zijn tijd. Geduld. Al hapert er nu wel hier en daar een regel.

Dit schreef Sarah op foto's

9 reacties

  • Mooi, heel mooi, dank.

    Dit schreef karla stoefs op 3 May' 20 om 08:42
  • Dank je wel voor het compliment, Karla. Het voelt heel fijn om (h)erkend te worden.

    Dit schreef Sarah op 3 May' 20 om 22:26
  • Knap geschreven, zus. Mooi om te lezen.

    Dit schreef Thomas op 19 May' 20 om 07:45
  • Ook dit is typisch jou. Fijn dat je na al die jaren nog steeds in je pen kruipt. Dankjewel dat ik mee mag genieten van jouw mooie woorden. Xxx

    Dit schreef Martine op 19 May' 20 om 09:16
  • Prachtig geschreven

    Dit schreef Maria Buys-Devillé op 19 May' 20 om 10:19
  • Blijven schrijven, Sara.
    Ik geniet van je stijl en de inhoud.
    Dit zijn ECHT GEMEEND snoepjes naar mijn bek.
    Bedankt.
    Gabie

    Dit schreef Gabie Guldix op 19 May' 20 om 10:54
  • Kreeg dit door via G.Guldix !
    Goed dat mensen zich creatief uiten !!! zeker in deze vreemde tijd !
    “Een spelletje Schaak ?” vond ik heel mooi, eenvoudig en voert je mee naar vroeger !
    * De foto van het Centraal Station,laat zien hoe indrukwekkend deze is, zelfs als
    Antwerpenaar…echt, om trots op te zijn.
    Bedankt Sarah…wie je ook bent.
    Mia

    Dit schreef mia wuyts op 19 May' 20 om 14:02
  • Vat de lockdown mooi samen, knap geschreven Sarah

    Dit schreef Ann Breyne op 21 May' 20 om 07:44
  • 👌🏻👌🏻

    Dit schreef Jent Carlier op 21 May' 20 om 09:43

*

*