België - Antwerpen

Wandelgesprekken

België, Deurne -

We zouden kiezen voor parken. Omdat de natuur goed doet, omdat we in parken kunnen mijmeren over gisteren, dromen over morgen en stappen in het nu. Frans haalt herinneringen op over zijn pelgrimage naar Santiago. Nip deelt speeltijd uit haar jeugd. Ik voeg toe wat onbesproken bleef en val hier en daar in herhaling. Het mag en ik voel dankbaarheid.

Dankbaar omdat zij met mij willen wandelspreken. We staan stil bij de poëzie van het park. ‘Bomen sterven staande’ leest een plakkaat van het parkbeheer. Over waarom zieke of oude bomen niet worden weggemaaid. Hoe ze nog kunnen dienen voor de biotoop. Het zou zomaar een versregel kunnen zijn in een ode aan de natuur. Of een eerbetoon aan de veerkracht van een reus.

Ik zie de speeltuin, de zwemvijver, de Chinese pagode in het Boekenbergpark en word gekatapulteerd naar de zorgeloze jaren van mijn kindertijd. Boeken vol fantaseerden broer en ik er hier op los. ‘Ik waar de ridder, gij waart de koning’. Ook ‘hier is het nu Vietnam’. Wij speelden avonturenseries, maar even goed het journaal. En dat waren toen de oorlog in Vietnam en Zorro. Nooit zagen we een echte superheld, maar in het park kon je alles zijn.

Parken waren magisch en dat zijn ze nu nog. De dieren voelen de rust tijdens deze lockdown. Ze komen net iets dichterbij, ze zijn net dat tikkeltje vrijer zonder angst. Het park is van hen en wij zijn te gast. Frans, Nip en ik ontdekken een voor ons nieuwe soort. Nip raadpleegt het grote Googleboek en maakt zo van een vraagteken een punt: de lindegalmijt. Hallootjes? Een lindegalmijt. Wie had ooit gedacht dat we temidden de chaos van de crisis, de stress zonder woon-werkgrenzen of de winkelkarpaniek, de kindse verwondering zouden beleven van het ontdekken van een mijt?

Gesprekken in het park brengen rust. De stiltes worden net iets langer. Zinnen worden gewogen. Woorden krijgen betekenis. We laden de batterijen op voor de terugkeer naar beton. En we doen een nieuwe dosis groen op bij een volgende ontmoeting in de Wolvenberg en het Brialmontpark. Dit stuk natuur is nieuw voor me. Tenminste, ik fietste vroeger wel over de brug, maar stond niet stil bij het groen eronder. Nip vertelt over hoe ze hier als kind de schaatsen reeg en we staan stil bij winters die nooit zo’n winters meer zijn dat vrieskou ons gewicht torsen kan op ijs. Langs weleer, met een afspraak voor later keren we ieder zijn weg naar thuis in het nu.

Oevers

België, Antwerpen -

Vrijdag was het 1 mei, maar het voelde aan als een zondag. Ook zaterdag voelde aan als een zondag. En een zondag is al even niet meer wat het was. Kerken geven niet thuis. Er worden geen toetjes gegeten bij de schoonfamilie. Bezoek is een pralinedoosje op een vensterbank, een boodschappentas op een deurmat, een blauwe handschoenvinger aan de deurbel, bloemen schenk je digitaal. Contactloos is de Lees verder…

Polderbos

België, Hoboken -

Het had daags voordien flink geregend. Dat, en een storm had van zich laten horen. De rubberen laarzen mogen van stal en ik de hort op. Of er runderen zijn. Dat was de hamvraag. En of er nog sneeuw ligt. Vragen in mijn hoofd. In mijn hoofd overleeft sneeuw de zachte winterzon. En in mijn hoofd zijn er altijd beestjes, altijd. Ik trek met K & P en Timmy de Lees verder…

Vijftien jaar

België, Hoboken -

Vijftien jaar. Vandaag vijftien jaar geleden stonden we met z’n allen aan dit gras. Neef speelde toen muziek terwijl wij huilen moesten, het neerdwarrelen van as in een winterzon. Een een donkere dag hier op begraafplaats Schoonselhof. Nu wandelen broer en ik langs de paden en het groen, plattegrond in de hand, zoals het een echte gids betaamt. En dat hij gidsen kan laat zich meteen merken. Broer kent zijn Lees verder…

On the road again

België, Brussel -

De rugzak is gepakt en puilt uit. En de handbagage. En nog wat handbagage. Ik reis voor het eerst zwaar bepakt, tot op de limiet van het toegestane gewicht en formaat. Maar daar is een reden voor. Uiteraard. Ik probeerde in mei en augustus 2008 tevergeefs een bezoek te brengen aan het Dickey Weeshuis in Lhasa. Maar Tibet was toen gesloten. Nu gaat het lukken. Mijn visum is geregeld, Lees verder…

Altan bator

België, Antwerpen -

Ik ben thuis. Echt wel. Ik drink nu misschien wel kopjes Chinese ginseng thee, maar ik maak ook witloofsoep en ik eet terug kaas – Leerdammer en Oud Brugs. Af en toe drink ik een biertje uit Hoegaarden, nu opnieuw gebrouwen waar het altijd werd gebrouwen. De mannen van Jupille blijven het best bij hun Jupiler en hoeven geen water te leveren voor de Vlaamse dorpen, dat hebben ze ondertussen Lees verder…

Home sweet home (final draft)

België, Antwerpen -

We hielden op 5 augustus een piepklein feestje op de Airport Express met vertrek vanuit Brussel/Halle/Vilvoorde -is dat nog een kieskring?- naar DE Scheldestad (er is er namelijk maar één, begrijp dat goed) met het gegeerde en zeldzame blikje Jupiler in de aanval. Thuis is de vergeten aardappel achter in de kast een natuurlijk beeldhouwwerk geworden, De Scheutkoorts. De stoep staat groen van het lover. Wanneer ik uit mijn keukenraam Lees verder…

Aftellen

België, Antwerpen -

Ik ben net thuis van mijn laatste werkdag en ik ga mijn vakantie inzetten op een hopelijk droge Groenplaats waar Les Offs het Amnesty International festival Recht Tegen Onrecht opent. Naast me ligt een mapje “Af te werken” (voor de Acertianen onder jullie, lees: Todos) en dat mapje moet nog leeg voor we het vliegtuig in stappen. Belastingaangifte invullen, administratie voor de vakbond, een factuurtje hier en daar, een lijstje Lees verder…

Plan B

België, Antwerpen -

We komen er niet in. Na de rellen in Tibet gingen de deuren dicht. Even was er nog sprake van op 1 mei de grens weer open te stellen. Heel veel Chinezen hebben namelijk die week vrij. Er komt dan een gigantische toeristenstroom van consumerende middenklassers op gang. Ook richting Tibet, dat jaarlijks toch zo’n 5 miljoen reizigers herbergt. Even leek het er dus op dat we konden doorgaan Lees verder…

eclipsbril

België, Antwerpen -

Dat ik terug op stap zou gaan stond buiten kijf. Daarvoor heb ik ook een vaste baan laten schieten. Ik heb even geflirt met de idee van een roadtrip door Australië, een trektocht door Nieuw-Zeeland of een culturele verkenning van Indonesië, maar uiteindelijk heeft de zoete nasmaak van Mongolië mij doen hunkeren naar meer. In die quasi oneindig uitgestrekte steppe en het desolate woestijnlandschap van het schaars bevolkte land van Lees verder…