Rusland - Baikal Lake

Noedels, of het gevecht om de laatste reep

Rusland, Irkutsk -

Waren de eerste stations nog voorzien van lekkers voor de reizigers, nu begint het vrij moeilijk te worden om nog ‘ns iets vers te pakken te krijgen. Geen kiosken meer op het perron, geen idee hoe lang de trein halte houdt en dus neem je ook geen risico door op zoek te gaan in en rond het station. We zijn al een keer de trein opgeklommen toen die vlotjes in beweging was. Daar heb ik geen zin meer in. En zo leef je op een dieet van noedels, oud brood, noedels, water en noedels. Het sappige fruit waarvan je de consumptie zou spreiden over de hele reis, is natuurlijk reeds lang verorberd. En de chocoladeluxe die we onszelf gunden gaat zo meteen ontaarden in het ultieme gevecht voor de laatste reep.

Gelukkig is het landschap dramatisch veranderd en zo geef je toch de ogen de kost. We rijden lange tijd rond het Baikalmeer. Ongelofelijk dat zulk een watermassa ’s winters één grote ijspiste wordt! Kees kent ene Ralph Duyn die hierover is gefietst. Stel je voor.

En ja, de kleine details aan de horizon blijven een ankerpunt van vreugde: een geitje (mmm, lekker), een visser (heeft ie al iets gevangen?), een hooitietje (mmm, melk). Na een tergend langzame dubbele grenscontrole die op je zenuwen, maar vooral op je blaasspieren gaat werken, kondigt de laatste treinnacht zich aan. Bij het ontwaken in een Mongoolse sprookjessfeer voel je de eindbestemming naderen. Na een laatste blik op het raamschilderij stap je de ochtend in en je muffe treincoupé uit. Ulaanbataar, here we are!