Nepal - Kathmandu

Heilige bimbam!

Nepal, Kathmandu -

Een bezoek aan Pashupatinath is een vreemde ervaring. Het gebeurt niet alle dagen dat je door de rookpluimen van brandende lijken wandelt. Hier is Nepals heiligste plek voor de hindu’s. Wie hier sterft en wordt gecremeerd kan de cirkel van wedergeboorte doorbreken. Langs de rivier worden op stenen platforms de doden uit de Kathmanduvallei gecremeerd. In alles heerst een voor ons moeilijk te vatten hiërarchie. Hoe hoger de kaste, hoe dichter het platform bij de heilige tempel is gelegen. Maar ook in de vijf elementen heerst een hiërarchie. Water is ondergeschikt aan vuur en dus verdienen de lepralijken, die duidelijk moeten boeten voor een slecht karma uit een vorig leven, niet de vlammen. Ze worden met een steen aan hun been (of wat er van rest) de rivier ingepleurd. Voor mij een hele nieuwe kijk op de wetten van de bacteriologie.

Omdat ik wel eens een ietwat morbide nieuwsgierigheid aan de dag kan leggen, kan ik volgende feiten rapporteren: de gemiddelde crematie duurt zo’n 4 tot 5 uren; het proces wordt versneld met behulp van suiker, olie en kokosnoten; de oudste zoon heeft de eer de lont aan de mond van vader aan te steken; de benjamin mag moeder het vuur aan de schenen leggen. Pas na de crematie mag het eigenlijke rouwproces beginnen. Ook dat gebeurt volgens welbepaalde spelregels. Er worden offers gebracht, de mannen ontdoen hun lichaam van alle (!) haren en dragen gedurende 1 jaar de witte rouwkleur. Vrouwen doen dit, uiteraard, tot het einde der tijden. De jeugd schijnt iets minder zwaar te tillen aan deze laatste regel en durft voor de laatste adem moet gehapt nog wel eens te hertrouwen.

Bij deze heilige plek horen ook de heilige mannen, de zogenaamde saddhu’s. Diegenen die wij mochten ontmoeten, leken hun dagen te slijten in de schaduw bij een transistorradiootje, krantje erbij, een onmogelijke yogapose voor de gretige camera’s en het bijdragebakje voor de copyright-roepies. Eentje leeft op een dieet van koeiemelk, de andere zweert bij zijn chillum, de psychedelische snelweg naar nirvana, nog een andere temt de lusten van zijn elfde vinger door het zeulen van een loodzware steen met betreffend orgaan.

Pashupatinath brengt heel wat los in een mens. Een ding is voor mij duidelijk: religie moet je niet logisch (of bacteriologisch) trachten te verklaren.

Het lied van de krekel

Nepal, Kathmandu -

Chitwan National Park. Ontwaken met de dreunen van de olifanttrompet. Tussen krokodillen in een holle boomstam de jungle binnendrijven. Wandelen in het nest van neushoorns, vogels en apen. De koning te rijk bovenop de olifant schommelend door het groen. Urenlang wiegen in een hangmat bij ons LunTara hutje in het bos, blik op de einderbergen. Urenlang keuvelen bij glaasjes witte wijn en kaarslicht. Urenlang boeken verslinden in het zonnegras. Jack Kerouac, William Sutcliffe en de chaostheorie vliegen door de vingertoppen. Het lijkt wel logeren in een voliere, Out of Africa in het oosten. Waar het nachtelijke lied van de krekel je langzaam wegvoert in een droom ver weg van je klamboebed. Om opnieuw te ontwaken met een slurfconcert. Dit is het leven aan nul per uur. Dit is stilvallen aan de pomp. Perfect timing.