Egypte - Luxor

De maan van Egypte

Egypte, Hurghada -

Ik was weer eens toe aan een streepje zon en een hoekje strand. Het toeval wilt dat mijn vriendin Shams in Hurghada een bed & breakfast runt. Ik dus richting Egypte. Ik was voordien al één keer in Afrika, maar die uitstap heeft zich -schandalig genoeg- volledig afgespeeld binnen de muren van een Tunesisch all-in complex. Dat zou ik nu wel eens anders doen! Shams is de ultieme multitasker. Naast de bed & breakfast runnen, is ze ook reisleidster, lerares Nederlands en autosjacheraar. Een uitstap naar de culturele schatten van Egypte zat er dus zeker in… en kondigde zich zeer snel aan. Ik landde in Hurghada rond tien uur ’s avonds en de bus naar Luxor zou om vier uur ’s ochtends al vertrekken. Dat is ook het uur dat de loeiharde luidsprekers van de minaretten het ochtendgebed aankondigen. Een klagerig gezang vult de straten.

In november 1997 pleegde een stelletje moslimfundamentalisten een terroristische aanslag aan de . Er vielen 62 doden. Het toerisme in Egypte kende een historisch dieptepunt en om het tij te keren werden konvooien georganiseerd. De bussen naar eenzelfde bestemming komen bijeen op een grote parking en rijden vanaf daar in konvooi naar de toeristische trekpleisters. Voor- en achteraan rijden politiewagens en onderweg worden de zijwegen afgesloten voor alle verkeer. Omdat het een veiligere, maar ook een snellere manier van transport is gebleken, werd deze methode aangehouden, ook in tijden van verminderde terroristische dreiging. Je komt dus met zo’n 80 – in het hoogseizoen 200- bussen tegelijk aan de site aan. Door de plaatselijke autoriteiten wordt besloten wie eerst waar naartoe gaat. Op die manier zit je nooit opgezadeld met te grote concentraties bezoekers op één plek. Het doet allemaal een beetje raar aan, maar eigenlijk is het wel praktisch.

Het verbaast me hoe goed de monumenten bewaard zijn gebleven. De tempel van Amon in Karnak is zo goed als intact, op het dak na. Ook de hiërogliefen en steenkunst hebben de tand des tijds goed doorstaan. Ik daarentegen smelt als sneeuw voor de zon. Ik ben ondertussen al toe aan mijn derde liter water en ga puffend op zoek naar een centimeter schaduw. De zon is onverbiddelijk. Wanneer we rond het middaguur de Vallei der Koningen binnenrijden staat het kwik op 57°C. Een hoofddoek is dan geen overbodige luxe. Het is in deze vallei dat Howard Carter – eerder toevallig – de graftombe van Toetanchamon, Egypte’s beroemdste farao, gevonden heeft. Omdat de pyramiden bij Caïro werden geplunderd door grafrovers, werd besloten om de farao’s een laatste rustplaats te geven in ondergrondse graftombes in de woestijn. Ze zouden meer gecamoufleerd zijn. Helaas werden ook hier vele schatten weggekaapt. Een smalle steile trap naar beneden brengt je in de grafkamer. Prachtige hiërogliefen en muurschilderingen sieren de muren en plafonds. Een gigantische sarcofaag beeldt de farao uit die vredig met gekruiste armen, de levenssleutel in de handen, zijn overtocht naar het hiernamaals afwacht. Mijn overtocht is iets minder spectaculair. Met een sierlijk bootje steken we de Nijl over in Luxor.

Shams woont in het oude deel van Hurghada. Waar de hotelcomplexen niet overheersend zijn, waar ook nog Egyptenaren wonen, waar het nog gezellig kuieren is in de winkelstraatjes en de souk. Omdat zij ondertussen toch al een jaartje in Hurghada woont, spreekt Shams al een aardig mondje Arabisch. Dat komt goed van pas bij het winkelen. We worden niet aangeklampt bij de souvenirwinkels, laten de astronomische bedragen met een grijnslach de revue passeren en komen thuis met drie dagen eten en drinken voor 12 Euro. Geniaal!

Op vrijdag trekken we per jeep de woestijn in, bij de Red Sea Mountains. Het reisbureau heeft hier telescopen geplaatst. Om het kwetsbare materiaal niet steeds af- en aan te voeren, blijft het op deze plek. Daarom werd een groep Bedoeïners gevraagd of ze hier een nederzetting wilden starten. Als een soort expo-dorpje ben je getuige van het traditionele broodbakken. Je krijgt een rondleiding door de apotheek die met behulp van de natuurlijke rijkdommen van de woestijn een arsenaal aan medicijnen levert. Ook wordt er een ritje op de kameel aangeboden. De dag loopt langzaam op z’n einde en de bergen geven een prachtig kleurenpalet prijs in het licht van de ondergaande zon. Ook na de zonsondergang blijft er een mysterieus licht hangen in de woestijnvallei. De telescopen worden opgesteld. We kijken naar de ringen van Saturnus, de rood-blauwe nevel rond een ster, de heldere sterrenbeelden… ik word er stil van. En dan is de maan aan de beurt en word ik stiller dan stil…