Rusland - Moskou -

Vrijmoedig voorwaarts!

Rusland, Moskou -

Een laatste middag in Moskou kunnen we er nog net een bezoekje aan het Kosmonautenmuseum tussen wringen. Een prachtig monument, inclusief raket en ‘s vaderlandsch vrijmoedigen siert het dak van het blitse gebouw uit 1968. De collectie staat bol van de eretekens, ruimtesondes en Mirfoto’s. Laika’s hondenruimtepakje steelt wat mij betreft de show. Recht uit Kuifje! We kopen een paar prachtige propagandaposters die we helaas nog niet verstuurd krijgen. In het centrale postkantoor van deze wereldhoofdstad slagen we er niet in een pakje naar het buitenland te sturen. Loket 40 stuurt ons naar 47, terug naar 40 en uiteindelijk van het kastje naar de muur. We vullen onze reserves aan op het all you can eat, prop till you drop, buffet van het Ismailyovo hotel voor 250 Roebels en gaan richting station.

Rode maan

Rusland, Moskou -

Beelden van vaderlandse helden in de weer met wapens, ploegen of simpelweg naald en draad sieren de monumentale metrostations van de hoofdstad. De mensen lijken iets Russischer – of minder Westers, hoe zal ik het zeggen. Minder tierlantijntjes, minder sier. Vooral veel grauwe gezichten zo vroeg op de ochtend op weg naar het werk of naar de werkeloosheid. Oude vrouwtjes met sjaaltjes, vijftigers met gouden tanden waar eens een jong gebit van zich afbeet. Een investering voor de begrafenis (dixit Kees). Hier hangt duidelijk een andere sfeer dan in Peters stad.

We houden het bij kuieren op het Rode Plein, langs de oevers van de Moskou naar de enorme Christus Verlosser. Verder niets. Languit in het ligbad van geel water, even zappen naar Krokodiliyi Dundiy en staren naar een mysterieuze rode maan.

Morgen gaan we aan boord van het grensoverschrijdend treinavontuur. Met een zware tros bananen, allicht.

Mockva express

Rusland, Moskou -

Een dag niksen, wat schrijfselen uit de pen wringen, beetje lol trappen met gekke hoedjes en foute foto’s. En dan naar platforma 6. Daar vertrekt onze nachttrein die ons 600 kilometer verder en 7,5 uur later naar het Leningradskaya station in Moskou zal sporen. Ik heb geen idee van de voorzieningen op zo’n trein en dus sleur ik een tros bananen, een ton drinkwater en koekjes mee. We delen onze coupé met twee Russen. Eentje kruipt meteen in zijn beddenbak onder het dak, de andere knoopt in half Engels, half Duits en een kwartje polyglotisch een gesprek aan over zijn jaren als klerk op de Russische ambassade in Brussel. Hoe hij het bloementapijt op de Grote Markt zo kon waarderen, hoe zoet de Leffe binnenliep, hoe zijn kinderen konden genieten van de Antwerpse zoo. We vertellen hem over onze reisplannen en hij begrijpt niet goed wat ons naar het “exotischen” Mongolië drijft. Tja, valt moeilijk uit te leggen. Nieuwsgierigheid?

Eerst word ik afgeleid door een lichtje hier en daar, wat gepiep aan het meubilair, maar al snel wiegt de cadansballade van de nachttrein me in een zoete slaap. Het is nog vroeg en de maan doorschemert de mistige velden rond de houten datsja’s buiten Moskou wanneer de samovar pruttelt op de gang. Teken van een nieuwe dag.