China - Ping'an

Soepkieken met rijst

China, Ping'an -

Op een paar uur rijden van Yangshuo ligt de Dragon Backbone, een zee van rijstterrassen die trapsgewijs, als de schubben op een drakenrug, vallei in en vallei uit de bergwanden vulllen. Momenteel is de rijst aan het groeien. Hier en daar wordt nog een terras omgeploegd met behulp van ossen. Heel sporadisch zie je een oud vrouwtje gebukt een terrasje oogsten, maar de grote oogst zal nog zo’n vier maanden op zich laten wachten. Na weken van (meestal) zon en hitte en net nu we een hele dag wandelen tussen de rijstterrassen en dorpjes, gaat het regenen. Niet zomaar een buitje, neen, de regen valt met bakken uit de hemel. Niet even, neen, de hele dag en nacht en ook de volgende dag. Mijn nieuwe bergschoenen houden een drietal uur stand. De rest van de wandeling wordt het tenen soppen in natte sokken. Het zijn dan ook geen plassen meer. Het pad lijkt wel een rivier geworden. Op de droge kamer, in de droge bagage liggen onze droge regenbroeken en regenjassen. Het was een verrassingsaanval. Met een lekke flinterdunne plastic poncho, haren die plakken op de wangen, kousen als theezakjes in een plas, ben ik net een soepkieken. Een soepkieken tussen de rijst. Heel af en toe, onder de beschermende paraplu van de gids, haal ik de camera uit de waterdichte tas om het landschap vast te leggen op de gevoelige plaat. Erg mooi, erg uniek en erg nat.

Drie dagen later, de schoenen zijn net droog, de Chinagids gaat per post huiswaarst, zijn we een laatste nacht in Beijing. Kees hangt voor de buis tot in de vroege uurtjes voor de live uitzending Oranje vs de Italianen. Een rij bierflesjes, een volle asbak en een 3-0 zege later, gaat het richting Ulaanbaatar, startpunt van een jeeptocht van vijftig dagen door het westen en zuidwesten van Mongolie. We bereiken de grenzen van WiFistan. Het internet gaat weer per modem en lekker traag. Tenminste, als de elektriciteit het doet. Je volgt ons wellicht niet meer op de voet. Denk maar: geen nieuws, goed nieuws.