Plastic zeiltjes en panda’s

China, Chengdu -

Op het vliegtuig zitten een aantal reddingswerkers en een groepje vrijwilligers – rugzak en wandelschoenen net uit de verpakking. Op de wegen vanuit Chengdu zien we af en toe een konvooi trucks met goederen voor het rampgebied. Doorheen de stad zie je hier en daar, vooral in wijken met oudere gebouwen, tentenkampen. De meeste tenten zijn ondertussen weer geruild voor de huiskamer, maar hier en daar volharden er nog enkelen in het veiligere onderkomen van een plastic zeiltje. Er verschijnen nog af en toe berichten over dreigende naschokken, maar in de stad voel je niets van onrust of paniek. Alles gaat weer zijn gewone gangetje, zo lijkt het wel. De shoppingcentra worden druk bezocht, de ochtendspits is weer even chaotisch en de scholen stomen de studenten klaar voor het nakende nationale examen.In Sim’s Cozy is het erg rustig. Gewoonlijk hebben ze deze periode toch zo’n honderd gasten, nu zijn het er amper twintig. Veel reizigers komen deze kant op om naar Tibet te reizen. Nu de grenzen dicht zijn en de procedure voor het Chinese visum erg is aangescherpt, blijven veel toeristen weg. Dat en de aardbeving met het epicentrum slechts een 200 tal kilometer van de stad. Het is doffe ellende voor de horeca. Een voordeel van deze situatie is dat het enorm rustig is bij de bezienswaardigheden die anders duizenden toeristen lokken. We bezoeken de Giant Buddha in Leshan. We mogen het hoofd van de reus bewonderen en ook zijn voeten kussen vanop de rivier, maar de trappen langs het beeld blijven uit voorzorg in verband met naschokken gesloten.

Een verplichte stop in Chengdu is het Panda Breeding and Research Center. Ook hier is de parking naar het complex op een auto na leeg. We komen een tiental andere bezoekers tegen. Dat geeft onze alle ruimte en tijd om de zeldzame beren te observeren. Zo’n tachtig percent van alle reuzepanda’s leeft in de provincie Sichuan. Ze eten slechts bepaalde bamboesoorten die vooral hier welig tieren. In het centrum worden de panda’s door wetenschappers onder de loep genomen en wordt er voor gezorgd dat de soort in stand blijft. Ik ben onmiddellijk ontroerd door de schattige babypanda’s. Ze zijn negen maanden oud en stoeien erop los. Ze zijn erg energiek en speels. Een paar kooien verder zitten hun oudere soortgenoten. Die zijn vooral bezig met eten – zo’n 16 uur per etmaal – en slapen – de overig 8 uren. Temidden van alle aandacht voor de reuzenpanda – je komt zijn beeld te pas en te onpas tegen in reclames – loopt de kleinere rode panda er een beetje verloren bij. Daarom ook voor hem een fotootje.

Op onze laatste avond in Chengdu loop ik nog even naar de masseur om de hoek. Ik was kennelijk vergeten waarom ik dat tijdens onze vorige Chinareis ook slechts een keer heb gedaan. Ik word stevig onder handen genomen. Het harde drukken en snelle wrijven vereist een zekere rekbaarheid van mijn pijngrens. En toch doet het ook wel deugd, al is het maar omdat ze er ook mee stoppen. Het is een beetje een bizarre ervaring. Een beetje als genieten van een ijskoude douche alleen maar omdat er een warme handdoek op je wacht. Terug buiten voel ik me echter erg kwiek. Het kneden en kloppen heeft kennelijk toch een en ander wakker geschud. Ik ben klaar voor Lijiang en een tweedaagse trektocht langs de Tiger Leaping Gorge.

Dit schreef Sarah op foto's