Polderbos

België, Hoboken -

Het had daags voordien flink geregend. Dat, en een storm had van zich laten horen. De rubberen laarzen mogen van stal en ik de hort op. Of er runderen zijn. Dat was de hamvraag. En of er nog sneeuw ligt. Vragen in mijn hoofd. In mijn hoofd overleeft sneeuw de zachte winterzon. En in mijn hoofd zijn er altijd beestjes, altijd.

Ik trek met K & P en Timmy de hond uit Hoboken het bos in. Het Polderbos omringd door zware metalen, lichte Scheldedeining en een bebouwde kom is een rustpunt net buiten de drukte van mijn Leien, makkelijk te bereiken met bus, fiets, tram, trein of een combinatie uit het hele transportbuffet. Te voet kan ook, maar wandelen doen we al. We moeten niet overdrijven. De AS-route van 7,5 km zal volstaan om de weekendknoken te smeren, het hart te luchten bij vertrouwelingen en net voor de regen warmte, schuildroogte en rust te vinden in de gerenoveerde taverne Steiger 3 bij het ‘koffietasje P’-bord, de jachthaven. Daar heb je een mooi zicht op de rivier. Even tijd voor een peukje nemen brengt je De Waterbus, een sjiek manoeuvre van een duwboot – hoe heet zoiets? – die een groot ding – wat is het? – naar een fabriek – wat maken ze daar? – loodst. Allemaal vragen die niet per se een antwoord hoeven en die zichzelf oplossen als de suiker in mijn heerlijke latte macchiato.

De wandeling bracht alles wat ik hoopte te vinden. De poëzie van een vogelpluim, een blik die verder gaat dan de muur van de overbuur, de eenvoud van wat komt en gaat en zo,simpelwelweg, bestaat. En ook informatie voor mijn kleine innerlijke wijsneus. Natuurpunt duidt maar K lacht het uit, luid: “Het is een lisdodde, maar wij noemden het vroeger gewoon een negerpiemel!” En lachen deden we. En luisteren, vooral naar mij.

Ik zat met zorgen en teveel van teveel, en te weinig slaap. Totdat het stil werd diep in mij, de ontroering: de runderen, de beestjes. Mijn camera pinkt stiekem een traantje weg en voelt zich bijna schuldig bij het verstoren van deze familiekring. Moeder Galloway en het kalfje, toen al een Facebookhype. Voor mij nog onbekend, nooit onbemind. Koetjes en kalfjes neem ik heel au sérieux, vraag dat maar aan Edam.

Een wandeling lang waan ik me ver weg van beton. Takken lijken hutten en ik klim op, daal uit mijn warrelwolk langzaam maar zeker terug met de voetjes richting Moeder Aarde. Ja, Timmy, dat deed je goed. Badje na voor modderpoten. Voetjes onder tafel, borrelhapje na. Samen het zondige peukje in de tuin en met mijn gloednieuwe geefjas terug naar thuis.

Dit schreef Sarah op foto's

*

*