Nederland - Zeeland

Kwekkeboomkroket

Nederland, Zeeland -

Hondenbazen laten hun hond uit, strandbeestenbazen laten hun strandbeest uit. Even uitwaaien met het dier bij het water. De benen strekken, de haren laten wapperen, dagdromen bij de branding. Zeeland is rust. De rust van lange lege fietspaden. Van bomenrijen rond akkers, bloemenbermen voor bijtjes en kwekkeboomkroket. He? Bah! Even drie dagen uit de kooi. Een ontsnapping per fiets uit het stadspeloton. Losrijden en uitbollen. Steeds trager. Tot je het tempo vindt van de eenzame boot die glijdt op het Veerse Meer, de stille ochtendmist die optrekt uit een koude natte akker, de diepe bas die weerklinkt uit de bamboepijpen van een windorgel. Het ministrandbeest komt tot leven uit een modelbouwdoos van Theo Jansen. Zolen aan pootjes, pootjes aan de romp, een windturbine als neus. Na twee uur puzzelen, druk in de weer ook met de obligate peukjes en koffie, is het beest klaar voor de test in het labo. Met glans geslaagd. Ook dit schepsel mag nu uit de kooi. Een ontsnapping naar zijn natuurlijke biotoop, het mulle zand bij de waterkant. Kijk het gaan! Het straalt, het lacht. De strandbeestenbazen halen opgelucht adem. Een droom van nog een beest nestelt zich stiekem in een hersenhelft van de puzzelaar. Zeeland is rust. De wakkere blik van een paard in de wei. Het kijkt naar mij. We deelden een erf, al was het maar voor even. Een nacht van bliksemschichten, rommeldonders en ruige regen. Het dak van het busje moet plat. Weergoden hebben altijd het laatste woord. ‘s Ochtends vroeg komt de genade van de zon. De paden alweer zongedroogd en met de lokroep van de stranden, vergeven we de donder voor zijn hels gevloek. Zeeland is rust. Een containerreus trekt een trage streep over de Schelde en bevindt zich hier, tussen twee havens om u tegen te zeggen, in een stukje stil. Een brug, staaltje hoogtechnologie tussen het groen, buigt zich zachtjes over een horizon. Hier gaat alles schijnbaar in slow motion. De grotemensentijd heeft nooit gelijk en een eiland laat zich niet in stukken hakken door de wijzers van een klok. Het is stug en houdt vast aan zijn gewoontes. Ringrijden voor eer en beker, de molen bij het erf. En ja, de kwekkeboomkroket.

Ons bin blie

Nederland, Veere -

Onze slager in de straat was ook fietsenmaker. Van drie zieke fietsen maakte hij er één goede. Daar kochten mijn ouders voor een kleine honderd frank mijn kinderfietsjes. Later als student kocht ik tweedehandsfietsen bij de beschutte werkplaats aan de Kleine Markt of via De Koopjeskrant. Het is nu voor het eerst dat ik investeer in een gloednieuwe fiets. Het werd de stadsfiets Winner van Batavus. Het is een matzwarte stalen fiets met drie versnellingen in de naaf. Nog snel gekocht voor het lange weekend van Hemelvaart. We trekken vier dagen naar Zeeland, een perfecte plek voor het inrijden van een nieuwe Batavus en het smeren van een oude Gazelle (°1942).

In de VeKaBo-gids vinden we een mini-camping. Het zijn kleine campings op een veld naast de boerderij met zo’n 15 à 20 plaatsen, vaak met een haag eromheen, voor caravans of campers. Een schuur is meestal verbouwd tot sanitair blok. Het is kamperen bij de boer en erg in trek hier in Zeeland. We kiezen mini-camping Veldlust in Serooskerke op Walcheren, strategisch dicht bij Veere , Middelburg en Domburg. Molen De Jonge Johannes wordt de eindhalte van onze fietstochten. De Zeeuwen zijn een trots volkje. Overal wappert de Zeeuwse of Nederlandse vlag, te pas en te onpas. En er is de typische klederdracht als statement. Bij het zien van het Veerse Meer schiet het lied Het Veerse Gat van Jaap Fischer me te binnen. Het Veerse Gat werd gedicht in 1961 in het kader van de Deltawerken. Op enkele gevels in het stadje wordt een waterpeil met jaartal gemarkeerd. De herinnering aan de watersnood leeft voort.

In het Zeeuws Museum in Middelburg loopt een erg interessante tentoonstelling over vlas van vormgever Christien Meindertsma. Een stijlvolle documentaire brengt de levensloop van vlas in beeld, van het zaaien tot een afgewerkt product. Het museum biedt ook onderdak aan de ‘wonderkamers’, een collectie exotische trofeeën van zeevaarders en kooplieden. Van Chinese muiltjes langs Afrikaanse drums tot draakjes op sterk water. En er is de zaal met de prachtige wandtapijten met historische zeeslagen.

Op weg naar zee belanden we op een ‘fair’ in Aagtekerke. De Zeeuwse boeren doen ringrijden, ook wel ringsteken. Bedoeling is te paard, liefst een boerenwerkpaard, met een lans een ring van een stokje te halen en op je lans te steken. Een Nederlandse, Duitse en Deense folkloristische traditie. Bij Domburg zie ik voor het eerst sinds lang weer de zee. De kunstzinnige strandhuisjes, de golven, de paaltjes, het strand … de zee.

Op dag drie verkassen we naar Schouwen-Duiveland. Dankzij de N57 en 9 km Oosterscheldekering hoeven we niet om te rijden. Ook hier vinden we een mini-camping bij Burgh-Haamstede, een knooppunt op de 38 km lange Westerschouwenroute. Deze brengt ons langs een braderij en rommelmarkt in het kuststadje Renesse, maar ook langs het prachtige natuurgebied Vroongronden achter de duinen. Het gaat hier behoorlijk bergop en -af en ik ben maar wat blij met de drie versnellingen van de nieuwe fiets die het trouwens fantastisch doet.

Zeeland is een zalige plek om te fietsen en uit te waaien. Het is gezellig pauzeren bij de pannenkoekenhuisjes in de molens. De Peelander of Korenschoof laten zich smaken en het bolletje geitenkaas van de kaasboer maakt van het voorgerecht een feestje.

Op weg naar huis stoppen we nog even in Goes voor een bezoek aan het Historisch Museum De Bevelanden, een voormalig weeshuis en klooster. Buiten een handvol mensen op de terrasjes van de Grote Markt is dit stadje doods en verlaten op deze zondagmiddag, de ‘dag des Heeren’. Zelfs de bakkers zijn gesloten, typisch Nederland. Snel richting België, snel richting zondags pateeke. Het lijkt wel een exotische trofee.