Theo’s strandbeest

Nederland, Den Haag -

Bij Strandslag 10 in Den Haag stapt een beest over het strand. Zijn vleugels vangen de wind. Hij zuigt zich de longen vol en stapt. Bij het water voelt hij nattigheid en keert behoedzaam op zijn passen terug, weg van de Noordzee. Ooit zal hij zwerven tot Kijkeind en terug. Om dan gelukkig te sterven op de ‘bone yard’ en te verworden tot fossiel. Of hij gaat het schip op, gevangen in een container, naar Japan. Daar houden ze van het beest. Van heinde en verre verzamelen dromers en grote kinderen om deze vreedzame schepsels eenzaam of in kudde van dichtbij te bewonderen. Een lange studie Technische Natuurkunde en ruim twintig jaar puzzelen en creëren brengen ons deze strandbeesten, geesteskinderen van Theo Jansen. Kunstenaar uit Scheveningen, in een vorig leven columnist voor De Volkskrant. Het beest moet terug aan de lijn, de vleugels gebonden, en het baasje gaat los tijdens een begeesterde lezing in strandcafé De Fuut. Over de anatomie van het wezen – en dan wordt het lekker technisch – maar ook over zijn filosofie, zijn dromen. Theo is een man met een passie. Een passie en een hele hoop buizen, elastieken, lege flessen, tie wraps, ringetjes en dingetjes.

Iets meer naar het noorden, in Scheveningen, vind je een hele andere fossiel. De verlaten pier wordt langzaam tot stof gemalen door de tand des tijds. Het zout en de wind vreten zich een weg naar het skelet van wat eens een glorieuze reus moet zijn geweest. Met een brand in de feestzaal aan het einde van deze houten boulevard was het lot van deze plek voorgoed bezegeld. Mistroostig wacht de pier op de genadeslag van de sloophamer. In afwachting van die dood vallen hier bungeejumpers net niet te pletter in de branding. Het elegante Kurhaus op de dijk wordt omsingeld door schreeuwende strandbars, shopping malls en softijsboeren. De nieuwe haring laat nooit lang op zich wachten.

Nog iets meer naar het noorden fietsen we richting Katwijk. De strandgasten gaan au natural de golven in en ook het landschap transformeert. Het wordt stil en eenvoudig mooi hier in het duingebied. Een beschermd stuk Nederland. Niets dan het zingen van de wind en af en toe een trilling van een fietsbel in de oorschelpen. Jong en oud, traag en snel, baant zich een weg door de duinenpracht op een fietspad als een biljartlaken.

Blij als kinderen springen we ’s ochtends door de golven van de zee. ’s Avonds – het zout nog op de huid, het zand tussen de tenen – genieten we bij koftaballetjes en een Dommelsch vaasje van een ster die slapen gaat en een planeet die de lichtregie overneemt. Alles is pais en vree. Het beest slaapt.

Dit schreef Sarah op foto's

2 reacties

  • Sarah, je Theo’s strandbeest gelezen, ( gekregen via onze Johan )zeer goed geschreven, maar dat wisten we al van u, in al je vorige stukken.

    Verleden week, in St-Niklaas, een zeer mooie foto van je gezien, op de tablet van Herman Blommaert.

    Groetjes,
    Irma & Rik.

    Dit schreef Rik & Irma Paternot-Buys op 23 juli' 13 om 13:14
  • Fijn te lezen dat jullie Toerke nog steeds volgen. De trouwe fans. En ja, dan vind je me plots in Sint-Niklaas. De wereld is klein. 🙂

    Dit schreef Sarah op 25 juli' 13 om 07:14

*

*