Vier Chinese sterretjes

China, Beijing -

Door een complete fiasco met het tijdig en correct regelen – Mongolian style – van vliegtuigtickets zagen we ons genoodzaakt vroeger dan gepland vanuit Khovd terug oostwaarts te vliegen naar de Mongoolse hoofdstad Ulaanbaatar, weg van de baan van de totale zonne-eclips op 1 augustus, weg dus van een natuurfenomeen dat we graag van dichtbij hadden willen meemaken, weg was even de lach op ons gelaat. Dankzij mijn geniale Poekie hebben we, glaasje wijn in de hand, toch nog een projectie van het natuurwonder kunnen beleven. Het witte blad – onze improviso breedbeeldtelevisie – wapperde lichtjes in de wind, het beeld was een beetje onscherp en sowieso helemaal andersom, maar het had wel iets. Iets geniaals Poekitisch. De vlucht naar Beijing, met dikke brok in de keel, Mongoolse heimwee in de making, werd opgefleurd door de aanwezigheid van het Mongoolse Olympisch team in vol ornaat: een sober polyester trainingspakje, waarschijnlijk Made in China via de zwarte markt, en een witte cowboyhoed was voor de atleet voldoende om met een stoere, ruige steppeblik en de Ghingis “Grand” Khaan-reputatie van het Mongoolse Rijk een groot respect af te dwingen. Yo!

De terugkeer naar Beijing diende uiteraard om het retourtje te vervolledigen, maar ook om in de luxe en room service van een ****hotel in lekkere bedden op krachten te komen na vijftig dagen in een bus/tentenhuisje. We lieten een belletje rinkelen en de cheeseburger, gerookte zalm, Heineken (wanneer gaat Jupiler nu eindelijk eens de wereldmarkt veroveren?), Australische chardonnay, sauna, douchemutsjes (ik weet dat dit heel anders gaat klinken bij het trouwe Nederlandse publiek), tiramisu-ijsjes, verse siensapjes, reepjes eendeborst, VSOPtjes en chopsticks met Olympisch logo werden ons op een gouden dienblaadje geserveerd.

Over logo´s en PR gesproken: in het trendy, glossy in flight boekje wat standaard als leesvoer op lange vluchten wordt gepresenteerd – naast het even glossy braakzakje -stond een artikel (lees reclamecampagne) over de Spelen. De symboliek en betekenis van de mascottes wordt in het stukje haarfijn uit de doeken gedaan. Elke mascotte heeft een naam, staat voor een kleur en een element. Aan het oranje schatje worden slechts twee regels gewijd. Arme YingYing staat een beetje eenzaam in de schaduw van deze welgerichte toneelschijner. Het is tenslotte een Tibetaanse antilope. Ik wilde gal spuwen en uithalen naar de Gele Reus, me weer eens helemaal laten opnaaien op de bierkaai van de onrechtvaardigheid. Gelukkig was er het glossy zakje, courtesy of British Airways. Het doet wel iets, eens flink rochelen en dan netjes spuwen. Het klaart de lucht, binnenin.

De vlucht naar Londen verliep naadloos en af en toe languit op de vrijgebleven stoelen. Ik koos in mijn eigenste bioscoopje voor Kung Fu Panda en Son of Rambow, de eerste een prachtig gemaakt en leuk animatiesprookje, de tweede een zekere kandidaat voor de Britse BAFTA trofees. Mijn veiligheid in, rond, en boven Beijing was absoluut gegarandeerd, mede dankzij het PC-gestuurde chemische uitstrijkje van onze bagage – samen een slordige 35 kilo aan vuile was en schone cadeaus.

De transit in de gloednieuwe en nu al beruchte Terminal 5 op Heathrow duurt wegens vertragingen allerlei iets langer dan verwacht. Het oogt hier allemaal erg mooi, alle prijzen staan nog netjes keurig enkel in Britse Ponden vermeld en er is niet één bagagekarretje te bespeuren. Netjes. Erg reizigersgezind allemaal, ahum. Het is maar goed, denk ik, dat er momenteel een hele ploeg verkenners de Olympische dorpen en coulissen van Beijing afschuimt in het kielzog van plaatselijke tutoren en tolken. De eilanders hebben waarschijnlijk nog heel wat klaar te stomen voor 2012.

Dit schreef Sarah op foto's

1 reactie

  • Echt Briljant, die projectie, Kees. Jullie hebben gewoon twee zonsverduisteringen gezien, ghehehe.

    Dit schreef Vasilis op 7 August' 08 om 08:06