Vijftien jaar

België, Hoboken -

Vijftien jaar. Vandaag vijftien jaar geleden stonden we met z’n allen aan dit gras. Neef speelde toen muziek terwijl wij huilen moesten, het neerdwarrelen van as in een winterzon. Een een donkere dag hier op begraafplaats Schoonselhof. Nu wandelen broer en ik langs de paden en het groen, plattegrond in de hand, zoals het een echte gids betaamt. En dat hij gidsen kan laat zich meteen merken. Broer kent zijn stof: boeiende verhalen, kleine anecdotes, grote en kleine geschiedenissen, kunst en curiosa, politiek en maatschappij, symbolen en idolen. Mijn hoofd is nog een beetje dwalend van een overdosis zorgen en het hart vindt toelaas in de prachtige poëzie die hier in rijmen te rapen valt bij historische figuren of gewoon, voor de eerlijke vinder, links en rechts verstrooid in perken. Ook een handvol steentjes lijkt net een vers.

Broer wil graag monumentale en Joodse graven zien, ik wil even stilstaan bij de dichters. Omdat de winterzon schijnt, omdat je voor een afscheid van vijftien jaar even tijd mag nemen, omdat we er willen en kunnen zijn voor elkaar stoppen we even de klokken. Vandaag, zo weet weet broer, hangt de vlag halfstok. Iets met een koning, voor ons is het voor mama Mia. We salueren staatslieden en politici, pauzeren bij poëten en staan stil bij wat een staking of wereldoorlog teweeg bracht. Hier vallen sporen van geschiedenis te rapen, simpelweg door een symbool of een zinnetje op een zerk. Als je goed kijkt zie je zo de hel van een deportatie. Als je goed kijkt zie je het kind dat slechts één dag de Aarde heeft bewoond. Als je goed kijkt zie je een staking eindigen in moord. Als je goed kijkt vind je parels van gedichten. Het wit tussen die regels schept een rust.

Ik kies twee gedichten: ‘Indien de dood een leugen is’ van Maarten Inghels, prachtig voorgedragen op negen stenen. Een Stonehenge in Hoboken. Verder valt mijn oog op Marcel van Maele, vriend van nonkel, “aanklager van de roest in het leven”, met zijn mooie gedicht ‘Terwijl de kaalgeschoren dagen huilen’ uit 2001.

Begraafplaats Schoonselhof is ook een beetje gewoon een park. Een park waar herinneringen mogen wonen, maar een hond ook simpelweg kwispelen mag. Waar plantjes groeien en mos zelfs hier en daar een zerk begraaft. Het is een mooi stuk groen waar je wandelen kan in rust. De zon verwarmt ons hart. We voelen ons verbonden, broer en ik. Het is een stilstaan zonder tranen. Geen weemoed, geen drama. Een stil gemis van mama Mia. Een plekje waar zij ooit was. Vijftien jaar geleden. Toen stonden we met z’n allen aan haar gras. Nu stonden we even stil bij wat ooit was. En weten dat samenzijn moeilijk is op je eentje. Zelfs in een winterzon.

Dit schreef Sarah op foto's

1 reactie

  • Heel mooie woorden. Dank om dit te delen. Het was inderdaad een mooie dag om Mia te herdenken en dat kan eigenlijk altijd en overal want ze werd uitgestrooid.
    Kus, je broer

    Dit schreef Thomas op 29 maart' 18 om 10:51

*

*