Wandelgesprekken

België, Deurne -

We zouden kiezen voor parken. Omdat de natuur goed doet, omdat we in parken kunnen mijmeren over gisteren, dromen over morgen en stappen in het nu. Frans haalt herinneringen op over zijn pelgrimage naar Santiago. Nip deelt speeltijd uit haar jeugd. Ik voeg toe wat onbesproken bleef en val hier en daar in herhaling. Het mag en ik voel dankbaarheid.

Dankbaar omdat zij met mij willen wandelspreken. We staan stil bij de poëzie van het park. ‘Bomen sterven staande’ leest een plakkaat van het parkbeheer. Over waarom zieke of oude bomen niet worden weggemaaid. Hoe ze nog kunnen dienen voor de biotoop. Het zou zomaar een versregel kunnen zijn in een ode aan de natuur. Of een eerbetoon aan de veerkracht van een reus.

Ik zie de speeltuin, de zwemvijver, de Chinese pagode in het Boekenbergpark en word gekatapulteerd naar de zorgeloze jaren van mijn kindertijd. Boeken vol fantaseerden broer en ik er hier op los. ‘Ik waar de ridder, gij waart de koning’. Ook ‘hier is het nu Vietnam’. Wij speelden avonturenseries, maar even goed het journaal. En dat waren toen de oorlog in Vietnam en Zorro. Nooit zagen we een echte superheld, maar in het park kon je alles zijn.

Parken waren magisch en dat zijn ze nu nog. De dieren voelen de rust tijdens deze lockdown. Ze komen net iets dichterbij, ze zijn net dat tikkeltje vrijer zonder angst. Het park is van hen en wij zijn te gast. Frans, Nip en ik ontdekken een voor ons nieuwe soort. Nip raadpleegt het grote Googleboek en maakt zo van een vraagteken een punt: de lindegalmijt. Hallootjes? Een lindegalmijt. Wie had ooit gedacht dat we temidden de chaos van de crisis, de stress zonder woon-werkgrenzen of de winkelkarpaniek, de kindse verwondering zouden beleven van het ontdekken van een mijt?

Gesprekken in het park brengen rust. De stiltes worden net iets langer. Zinnen worden gewogen. Woorden krijgen betekenis. We laden de batterijen op voor de terugkeer naar beton. En we doen een nieuwe dosis groen op bij een volgende ontmoeting in de Wolvenberg en het Brialmontpark. Dit stuk natuur is nieuw voor me. Tenminste, ik fietste vroeger wel over de brug, maar stond niet stil bij het groen eronder. Nip vertelt over hoe ze hier als kind de schaatsen reeg en we staan stil bij winters die nooit zo’n winters meer zijn dat vrieskou ons gewicht torsen kan op ijs. Langs weleer, met een afspraak voor later keren we ieder zijn weg naar thuis in het nu.

Dit schreef Sarah op foto's

*

*